Kötü koşullar içinde yaşam kapımıza dayandığında, ayakta kalma mücadelesi bir tercih değil zorunluluk oluyor.
Bugün Mersin'de Basın İlan Kurumu aracılığıyla resmi reklam alan ciddi yayıncı internet gazeteleri, tam da böyle bir zorunluluğun içinden geçiyor.
Dışarıdan bakıldığında “internet gazetesi” deniliyor; sanki iki haber gir, bir banner koy, gerisi kendiliğinden gelir gibi…
Oysa işin mutfağı bambaşka.
Pahalı altyapılar, lisanslı yazılımlar, sunucu giderleri…
Bunun yanında Basın İlan Kurumu aracı komisyon ücreti, personel ücretleri, SGK primleri, muhasebe, vergiler…
Yetmiyor; haber ajansları, sosyal medya paylaşım ağları, teknik destekler…
Kısacası:
Basın İlan Kurumu’nun şartlarını yerine getirebilmek, sadece gazetecilik yapmak değil; aynı zamanda ağır bir ekonomik yükün altına girmek demek.
Ve işin en can yakıcı tarafı şu:
Bu yükü taşıyan internet gazeteleri, düzenli ve sürdürülebilir bir reklam gelirinden yoksun.
Yerel yönetimler “bizim gazetemiz” der, banner verirken süreklilikten kaçınır. (Mersin Büyükşehir ve Yenişehir Belediyeleri hariç)
Bir ay var, üç ay yok… Ama biz yinede hergün 2-3 görüntülü haberlerini yayınlama nezaketini gösteririz.
Oysa bu gazetelerimizin giderleri her ay, eksiksiz kapıya dayanır.
Bugün pek çok internet gazetesi tam da bu nedenle bir yol ayrımında:
Ya mecrasından çekilecek,
Ya kadrosunu küçültecek,
Ya da “sıradan ama ucuz” bir yayıncılığa razı olacak…
Ya da —ki en onurlu ama en zor yol budur—
Destek istemeyi göze alacak.
Şunu açıkça söylemek gerekiyor:
Resmi Reklam alan internet gazeteleri lüks içinde yaşamıyor.
Ayakta kalmaya çalışıyor.
Ve bu ülkede yerel demokrasinin, yerel denetimin, yerel hafızanın ayakta kalması isteniyorsa;
Bu gazetelerin yaşaması bir “iyilik” değil, kamusal sorumluluktur.
Bugün istenen şey sadaka değil.
Emeğin karşılığı.
Hakkaniyet.
Süreklilik.
Aksi halde kaybedilen sadece birkaç internet sitesi olmayacak.
Kaybedilen, yerelin sesi olacak.