Bir ülke, önce çocukların hayaline sığar.
Sonra o hayal büyür; meclis olur, söz olur, irade olur.
En sonunda, bir halk kendi kaderini ilk kez kendi ellerine alırken, tarih sayfalarına ince ama sarsılmaz bir cümle düşer: 23 Nisan.
Bu gün, yalnızca bir kutlama değil; bir yön değişimidir.
Yukarıdan inen gölgelerin değil, aşağıdan yükselen seslerin günüdür.
Bir masa etrafında toplanan iradenin, bir sınıfta kurulan düşlerle akraba olduğunun ilanıdır.
Çocuklar burada sadece çocuk değildir;
yarının sahibidir, bugünün eksik cümleleridir, geçmişin tamamlanmamış hayalleridir.
Bir topun peşinden koşarken bile, aslında dünyayı yeniden kurarlar;
farkında olmadan değil, tam da fark ederek.
Sokaklar bu yüzden bugün biraz daha geniştir; sanki taşların arasından bile bir neşe sızar.
Bayraklar yalnızca rüzgârda değil, kalpte dalgalanır.
Ve her dalga, eski bir suskunluğu biraz daha geri iter.
Bir meclis düşün: içinde sadece yasaların değil, gülüşlerin de konuştuğu…
Sözün ağır değil, umut kadar hafif olduğu…
Ve en yüksek kararın, bir çocuğun gözlerindeki ışıltı olduğu.
Çünkü bazı devrimler kılıçla değil, hayalle başlar.
Bazı özgürlükler bağırarak değil, oynayarak büyür.
Bazı ülkeler, en çok çocukların “ben buradayım” deyişiyle ayağa kalkar.
Şimdi, en derinde, en sessiz yerden yükselen o son söz:
Bir ülke bazen tanklarla değil, unutturulmak istenen çocuk sesleriyle kuşatılır…
Yine bir ülke, en büyük zaferini, o sesleri susturmamayı seçtiği an kazanır.
Çünkü egemenlik, en çok çocukların gülüşüne yakışır.
O gülüş sustuğunda, sadece bir bayram değil, bir gelecek de yarım kalır.