1990’lı yıllar…
Bir zaman değil artık, içimizde sakladığımız bir memleket gibi.
Ama şimdi insan ister istemez soruyor:
Bize ne oldu ki memleket bu hâle geldi?
Bir zamanlar sokaklarda güven vardı,
şimdi şüphe var…
Bir zamanlar emek vardı,
şimdi kolay yoldan kazanma hırsı…
Rüşvetin gölgesi düştü masalara,
adaletin sesi kısıldı koridorlarda…
Hırsızlık sadece malda değil,
umutlarda başladı.
Gasp edilen sadece hak değil,
insanın insana olan güveni oldu.
Kayırmalar, torpiller,
hak edenin önüne çekilen görünmez duvarlar gibi…
Ve en acısı…
çalışıyormuş gibi görünen ama işlemeyen düzenler.
Adı var, kendisi yok sistemlerin…
Karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin…
Efkârlıyım…
çünkü kaybolan sadece bir yol değil,
bir memleket duygusu.
“Ver elini” diyorum,
ama uzanan bir el bulamıyorum artık.
Memleket mi uzaklaştı bizden,
yoksa biz mi memleketten koptuk?
Gençliğimiz mi daha uzak,
yoksa o eski günler mi?
Bir zamanlar içimizi ısıtan
o sarı sıcak pencereler nerede şimdi?
Bir ses duysak…
“Gir içeri” dese biri…
Belki yeniden hatırlayacağız
insan olmayı,
selam vermeyi,
hal hatır sormayı…
Yedi tepeli şehrimizde
bıraktık gonca gülümüzü…
Belki de bıraktığımız
sadece bir sevda değil,
bir ahlâktı, bir duruştu…
Ne ölümden korkmak ayıp,
ne de düşünmek ölümü…
Ama asıl korkulması gereken,
yaşarken eksilmek,
ve bu hâle alışmak…
90’lı yıllardan milenyumlu yıllara…
Bir şeyler sessizce değişti.
Önce hızlandı hayat,
sonra insanlar yavaş yavaş eksildi.
Yüzler çoğaldı,
ama samimiyet azaldı.
Her şey büyüdü belki…
şehirler, binalar, yollar…
Ama insan küçüldü.
Bir zamanlar değer dediğimiz ne varsa,
yerini çıkar hesaplarına bıraktı.
İnsanlık, bir kelimeye dönüştü sadece…
yaşanan bir şey olmaktan çıktı.
Belki de biten zaman değildi…
Biten, o yılların içindeki insanlıktı.
Yine de…
her karanlığın içinde küçük bir ışık vardır.
Çünkü memleket dediğin sadece sistem değildir…
memleket sensin, benim, hepimiziz.
Eğer bir gün yeniden
bir çocuk sokakta korkmadan gülebilirse,
bir insan hakkını ararken yalnız kalmazsa,
ve birileri hâlâ doğruyu savunuyorsa…
O memleket bitmemiştir.
Sadece…
yeniden ayağa kalkmayı bekliyordur....