İlhan KARAÇAY yazdı:
Dört diplomata ortak veda için hazırlanan temsili fotomontaj.
BİR BAHÇEDE DÖRT AYRI VEDA
Diplomatların ve Türk toplumunun temsilcilerinin buluştuğu rezidans bahçesinden bir görünüm.
Değerli Okurlarım,
Hollanda’da geçen uzun gazetecilik hayatım boyunca nice büyükelçi karşıladım, nice başkonsolos uğurladım. Her gelişin bir heyecanı, her ayrılışın da kendine özgü bir hikâyesi oldu. Bu defa ise alışılmış veda buluşmalarından farklı bir akşam yaşadık. Lahey Büyükelçimiz Fatma Ceren Yazgan ile üç başkonsolosumuz, aynı bahçede ve aynı davette dostlarıyla vedalaştılar.
Rotterdam Başkonsolosumuz Sevgi Kısacık, Amsterdam Başkonsolosumuz Mahmut Burak Ersoy ve daha önce büyükelçilik de yapmış olan Deventer Başkonsolosumuz Hakkı Emre Yunt, Büyükelçi Yazgan ile birlikte bu ortak vedanın dört ismiydi. Kimi dört yıllık görev dönemini tamamlamıştı, kimi ise henüz yaklaşık bir yıldır bulunduğu Hollanda’dan yeni bir görevlendirme nedeniyle ayrılıyordu.
Büyükelçilik rezidansının bahçesinde yapılan buluşmaya çok sayıda diplomat ve Türk toplumunun temsilcileri katıldı. Ben de oradaydım. Bu defa notlarıma tek bir diplomatın vedası değil, Türkiye’nin Hollanda’daki temsilinde sorumluluk üstlenmiş dört ismin ortak uğurlanışı girdi.
Başlıktaki “sizler için kucakladım” sözü, o akşamı okurlarıma anlatmak için seçtiğim samimi bir veda ifadesidir. Haberin başındaki özel olarak hazırlanmış temsili görsel de bu duyguyu taşıyor. O kucaklayışla, şahsım adına kendilerine iyi yolculuklar dilerken, okurlarımla paylaşmak istediğim teşekkür duygusunu da anlatıyorum.
Bir diplomatın ardından yazılacaklar yalnızca görev yaptığı yılların sayısından ibaret değildir. Kurduğu temaslar, insanlarla geliştirdiği ilişkiler ve geride bıraktığı çalışmalar da o sürenin içindedir. Bu nedenle bu vedayı, bir akşamın fotoğraflarıyla birlikte, özellikle Büyükelçi Yazgan hakkında daha önce kaleme aldığım haberlerin hatırlattıklarıyla anlatmak istiyorum.
YAZGAN: “DİPLOMASİ BİR İNSAN İLİŞKİSİ”
Büyükelçi Fatma Ceren Yazgan, veda konuşmasında Hollanda’da görev yapmanın kendisi için taşıdığı özel anlamı anlattı. Hollandalıların doğrudan konuşan, sonuca odaklanan çalışma kültürünün kendi diplomasi anlayışıyla büyük ölçüde örtüştüğünü belirten Yazgan, bu yaklaşımın burada yürüttüğü çalışmalara uyum sağlamasını kolaylaştırdığını ifade etti.
Konuşmasının dikkat çekici bölümlerinden biri, teknoloji ile diplomasinin insan yönü arasında kurduğu bağlantıydı. Bilgi toplamanın, mesaj hazırlamanın ve analiz yapmanın giderek daha fazla teknolojiyle, özellikle de yapay zekâyla gerçekleştirilebildiğini hatırlatan Yazgan, bütün bu gelişmelerin ortasında insan ilişkilerinin vazgeçilmezliğine işaret etti.
“Diplomasi bir insan ilişkisi. Diplomacy is human relations.”
Yazgan’ın bu kısa cümlesi, konuşmasının ana fikrini de ortaya koyuyordu. Diplomatların işi bilgi toplamak ve mesaj iletmekle sınırlı değildi. Farklı toplumlar ve kurumlar arasında ortak noktalar bulmak, güven oluşturmak ve insani bağlar geliştirmek de bu görevin özünü oluşturuyordu.
Türk toplumu, Hollanda toplumu ve iki ülkenin kurumları arasında önemli bir buluşma noktasında çalıştıklarını belirten Yazgan, Türk ve Hollandalı meslektaşlarıyla birlikte görev yapma imkânını büyük bir şans olarak değerlendirdi.
İKİ ÜLKENİN GELECEĞİ, ÇOCUKLARIN GÜVENİ
Yazgan, Türkiye ile Hollanda arasındaki ilişkilerin geleceğini anlatırken, iki ülke halkının huzurunu ve gelecek kuşakların güvenini öne çıkardı. Birlikte çalışmanın ortak amacını şu sözlerle dile getirdi:
“Ortak noktamız Türkiye ve Hollanda’nın geleceğinin parlak olması. Ortak noktamız Türk ve Hollanda milletlerinin dünyada huzur, barış, refah içinde etkileşerek yaşaması. Ortak noktamız çocuklarımıza kendi değerlerimizin daha iyi aktarılabildiği, onların da geleceğe daha güvenle bakabildiği bir ortam kurmak.”
HER GÖREV DÖNEMİ, BİR SONRAKİNE BIRAKILAN EMEKTİR
Rezidans bahçesinde veda konuşmalarını izleyen konuklar.
Yazgan’ın iki ülkenin geleceğine ilişkin sözlerinde, diplomatik ilişkilerin günlük hayatımıza uzanan tarafı da vardı. İki ülke arasındaki bağların güçlenmesi, ailelerin huzuru, çocukların kendi değerlerini tanıyarak yetişmesi ve geleceğe güvenle bakabilmesiyle birlikte ele alınıyordu.
Büyükelçi Yazgan’ın üzerinde durduğu bir başka konu da devlette devamlılıktı. Görevler değişse de çalışmaların süreceğini belirten Yazgan, her diplomatın kendisinden önce yapılanlara katkıda bulunduğunu, ardından bu birikimi yeni gelenlere devrettiğini anlattı.
Herkesin bir taş, bir tuğla koyarak ortak yapıyı geliştirdiğini ifade eden Yazgan, kendilerinin de bugüne kadar bu anlayışla çalıştıklarını, kendilerinden sonra gelecek diplomatların da aynı sorumlulukla görev yapacaklarını söyledi. Türk toplumundan, yeni görevlilere de destek vermesini ve iş birliğini sürdürmesini istedi.
Yazgan, büyükelçilerin ve başkonsolosların bu görevleri tek başlarına yürütmediğini de özellikle hatırlattı. Devletin farklı kurumlarının ve temsilcilerinin katkısıyla gerçekleşen çalışmaların arkasında geniş bir kadronun emeği bulunuyordu.
Büyükelçilikte görev yapan tüm müşavir ve ataşeleri yanına çağırması, bu sözlerin anlamını görünür kılan bir an oldu. O karede, vedalaşan diplomatlarla birlikte, çalışmaların farklı alanlarında sorumluluk üstlenen görevliler de yer aldı.
ÜÇ BAŞKONSOLOSTAN DOSTLUK VE VEFA SÖZLERİ
HAKKI EMRE YUNT: ANKARA’YA DÖNÜŞ VE EMEKLİLİK
Deventer Başkonsolosu Büyükelçi Hakkı Emre Yunt’un konuşmasında, Hollanda’daki görevine vedanın yanında, meslek hayatında yaklaşan yeni bir dönemin duygusu da vardı. Hollanda görevinin diplomatik kariyerinin son dönemine rastladığını belirten Yunt, kendisine bu ülkede çalışma fırsatı veren Dışişleri Bakanlığına teşekkür etti.
“Sizleri tanıdım, güzel Hollanda’yı gördüm. Yeni dostluklar, yeni arkadaşlıklar geliştirdim. Şimdi de artık Ankara’ya dönüp bir müddet sonra da emekli olma vakti geldi.”
Yunt’un sözleri, uzun bir meslek yolculuğunun sonuna yaklaşan bir diplomatın duygularını taşıyordu. Burada Türk toplumunu yakından tanıdığını ve güzel hatıralar edindiğini anlatan Yunt, dostlukların görev sonrasında da sürmesini temenni etti. Vedaya katılan herkese teşekkür ederek konuşmasını tamamladı.
MAHMUT BURAK ERSOY: “ÇOK DAHA BÜYÜK BİR ÇEVREYLE BERABER OLDUK”
Amsterdam Başkonsolosu Mahmut Burak Ersoy, yaklaşık dört yıllık Hollanda görevini anlatırken, insanlarla kurulan bağların üzerinde durdu. Büyükelçi Fatma Ceren Yazgan ile yaklaşık bir yıl birlikte çalıştığını, daha önce de Büyükelçi Selçuk Ünal ile görev yaptığını hatırlatan Ersoy, bu dönemde önemli deneyimler kazandığını belirtti.
“Ben küçük bir aileden geliyorum, bir evin bir çocuğuyum ama bu kadar çok tanıdığımız arkadaşımız, dostumuz önceki tayinlerimizde bile yoktu. Burada çok daha büyük bir çevreyle beraber olduk. Bundan büyük memnuniyet duydum.”
Vatandaşların ihtiyaç ve beklentilerini karşılamak için ellerinden geleni yaptıklarını belirten Ersoy, iş dünyasıyla, sanatçılarla, öğrencilerle, gençlerle ve kadınlarla gerçekleştirilen etkinliklerin her birinin kendileri için ayrı bir değer taşıdığını ifade etti. Görev döneminde atılan temellerin, bundan sonra sorumluluk üstlenecek diplomatların katkılarıyla daha da geliştirileceğine inandığını söyledi.
SEVGİ KISACIK: “İNŞALLAH GÜZEL ANILAR BIRAKMIŞIZDIR”
Rotterdam Başkonsolosu Sevgi Kısacık’ın veda konuşmasında, birlikte çalışmanın memnuniyeti ve geride güzel hatıralar bırakma dileği öne çıktı. Türk toplumundan gördükleri desteğin önemini vurgulayan Kısacık, yapmak istedikleri çalışmaların en azından bir bölümünü gerçekleştirmiş olmayı umduğunu belirtti.
“İnşallah güzel anılar bırakmışızdır.”
Bu kısa ve içten cümleyle duygularını dile getiren Kısacık, görev süresince temelleri atılan çalışmaların, bayrağı devralacak yeni diplomatlarla birlikte geliştirilmesini ve daha ileriye taşınmasını temenni etti. Kendilerine destek veren Türk toplumuna teşekkür ederek konuşmasını tamamladı.
DAHA İLK HAFTALARDA DİKKATİMİ ÇEKMİŞTİ
Büyükelçi Yazgan’ın Türk basınıyla yaptığı toplantı.
Fatma Ceren Yazgan’ı yalnızca veda ederken yazmıyorum. Lahey’de göreve başlamasının ardından da yakından izledim ve kendisi hakkında kapsamlı haberler hazırladım. O haberlerden birinin başlığı şöyleydi: “Büyükelçi Fatma Ceren Yazgan, karanlığı dağıtan, yol gösteren, ışık saçan, derin bilgisiyle sözüne güvenilen bir ‘guru’dur.”
Bu, benim o günkü gözlemlerime dayanarak yaptığım bir değerlendirmeydi. “Guru” sözünü, bilgi ve tecrübesiyle yol gösteren, çevresine güven veren kişi anlamında kullanmıştım. Başlığın arkasında, göreve yeni başlamış bir büyükelçinin çalışma biçimiyle ilgili edindiğim izlenimler vardı.
O yazımda, henüz Lahey’deki ilk haftalarında toplumla temas kurduğunu, etkinliklere katıldığını ve basınla uzun bir toplantı yaptığını anlatmıştım. Türk medyasıyla üç buçuk saat süren buluşma, kendisini daha yakından tanımamıza imkân vermişti. Dinlediğimiz yalnızca geçmiş görevlerinin özeti değildi; Hollanda’daki Türk toplumuna ve geleceğe ilişkin düşüncelerini de öğrenmiştik.
Önceki haberimde dikkat çektiğim konulardan biri, genç kuşaklara ilişkin gözlemleriydi. Türk toplumunun değişen yapısını, üçüncü nesli ve Z kuşağını gündeme getiriyordu. Bu yaklaşımı önemsemiştim. Çünkü Hollanda’daki Türk toplumunu yalnızca ilk işçi göçünün şartlarıyla değerlendirmek, bugünkü gençlerin hayatını anlamaya yetmez.
Bir başka konu, kültürel tanıtımdı. Türkiye’yi tanıtacak müzeler kurulması düşüncesini dile getirmiş, bu alanda iş insanlarının da katkıda bulunması gerektiğini söylemişti. Ben de bunu, iki ülke arasındaki bağların kültür yoluyla güçlendirilmesine yönelik bir yaklaşım olarak yazmıştım.
Şimdi veda akşamına bakarken, ilk haberimdeki o çalışma temposunu hatırlıyorum. Bir büyükelçi hakkında kanaat sahibi olmak için bazen uzun yıllar beklemek gerekir. Yazgan ise ilk haftalardaki temaslarıyla hakkında yazılacak pek çok malzeme vermişti. Kendisini bu dosyanın merkezine almamın nedeni, o günlerden bugüne izlediğim bu çalışma çizgisidir.
LAHEY’İN DIŞINA UZANAN TEMASLAR
Yazgan’ın yerel yöneticilerle temaslarını anlattığım önceki haberden.
Önceki dosyalarımda, Büyükelçi Yazgan’ın çalışmalarının Lahey’le sınırlı kalmadığını da anlatmıştım. Zwolle, Deventer ve Overijssel vilayetindeki temasları, bu bakımdan dikkat çekiyordu. Yerel yöneticilerle görüşmeler, girişimcilerle buluşmalar ve Türk toplumunun temsilcileriyle temaslar, aynı çalışma anlayışının farklı yönleriydi.
Overijssel Kral Komiseri Andries Heidema ile görüşmesini, iki ülke arasındaki ilişkilerin yerel düzeyde de geliştirilmesi çerçevesinde haberleştirmiştim. Deventer’de çeşitli kuruluşlarla ve girişimcilerle yapılan görüşmelerde ise ekonomik ilişkiler ve iş birliği imkânları ele alınmıştı. Başkonsolos Hakkı Emre Yunt da bu temaslarda yer almıştı.
O günkü dosyada özellikle altını çizdiğim bir nokta, kış şartlarına rağmen programın sürdürülmesiydi. Kar altındaki şehirlerin fotoğraflarıyla birlikte anlatılan bu ziyaretler, diplomatik çalışmanın her zaman büyük salonlarda ve resmî törenlerde gerçekleşmediğini gösteriyordu. Yerel düzeyde kurulan temaslar da bu ilişkinin önemli bir parçasıydı.
TOPLUMUN HASSASİYETLERİNİ İZLEYEN BİR BÜYÜKELÇİ
Daha önceki bir başka haberimde ise Yazgan’ın, Türk toplumunu ilgilendiren bir tartışma üzerine yazdığım habere LinkedIn hesabında atıf yapmasını ele almıştım. O yazıda, “Bir Büyükelçi, bir gazetecinin metnine açıkça atıf yapıyor, o metnin taşıdığı fikri kamuoyu önünde tartışmaya açıyordu” demiştim.
Bugünkü veda yazısında o tartışmanın ayrıntılarına yeniden girmiyorum. Burada hatırlatmak istediğim, Yazgan’ın Türk toplumunun kamuoyunda nasıl ele alındığıyla ilgilenmesi ve bu konularda görüş açıklamasıdır. O dönem bunu, toplumun hassasiyetlerini takip eden bir büyükelçinin tavrı olarak değerlendirmiştim.
Basınla uzun görüşmeler yapması, yerel yöneticilere gitmesi, girişimcilerle buluşması ve toplumsal tartışmaları izlemesi, birlikte okunduğunda bir çalışma portresi ortaya çıkarıyor. Yazgan’ın vedasını anlatırken önceki haberlerimin bu bölümlerine dönmemin sebebi, o portrenin yalnızca ayrılık gecesindeki bir konuşmadan ibaret olmadığını göstermek.
“GÜL BAHÇESİ” BENZETMESİNİN HATIRLATTIKLARI
Büyükelçi Fatma Ceren Yazgan ile Kiev görevlendirmesini konuştuğumuz görüşmeden.
Büyükelçi Yazgan’ın Kiev’e atanmasını ele aldığım önceki haberimde, kendisiyle 11 Haziran’da yaptığım görüşmeyi anlatmıştım. Görüşmemizin başında bana, “Dün güzel bir haber aldım. Beni Kiev’e atamışlar” demişti. Bu cümle, o görüşmenin ve o tarihteki haberimin bir parçasıdır.
O gün konuşmamızda Hollanda’da başlatılmış çalışmalar da yer tutmuştu. Bazı projeleri ayrılmadan önce tamamlayabileceğini, tamamlayamadıklarını ise yerine gelecek büyükelçiye dosyalar halinde bırakacağını söylemişti. Benim için bu, görüşmenin en önemli taraflarından biriydi. Çünkü bir görev döneminin değeri, sonraki döneme aktarılabilen çalışmalarla da ilgilidir.
Yazgan’ın çalışmalarını anlatırken kullandığı bahçe benzetmesini de aynı yazıda aktarmıştım. Kendisine teslim edilen bahçenin bakımını yapmak, onu geliştirmek ve ardından yaşamasını sağlamak düşüncesi üzerine kurulu bu benzetmeyi, o haberde sözlerini toparlayarak anlatmıştım. Bugün de bunu kelimesi kelimesine yeni bir konuşma alıntısı olarak değil, önceki görüşmemizin aklımda kalan anlamıyla hatırlatıyorum.
İşin özü şuydu: Bir görevli kendisine emanet edileni geliştirir, emek verir, ardından onu bir başkasına teslim eder. Önemli olan, bu emeğin görev değişikliğiyle birlikte kaybolmamasıdır. Ben de o yazımda, “Bir büyükelçi gider, bir başka büyükelçi gelir. Ama proje kalır, dosya kalır, hizmet kalır, devlet hafızası kalır” diye yazmıştım.
O gün birlikte çektirdiğimiz fotoğraf için “erken bir veda fotoğrafı” ifadesini kullanmıştım. Şimdi rezidansın bahçesinde düzenlenen ortak veda, o görüşmenin ardından gelen yeni bir hatıra oldu. Önceki fotoğraf bir görüşmenin sonundaydı; bu kez vedaya çok sayıda konuk ve üç başkonsolosumuz da ortak oldu.
Yazgan’ın yeni görevini anlatırken eski haberimde ele aldığım yorumları ve tartışmaları bu dosyaya taşımıyorum. Bu akşamın konusu, Hollanda’da yürütülen çalışmaların ardından iyi dileklerle uğurlanmaktır. Ben de geçmiş haberlerimden, o çalışmaları ve görev anlayışını açıklayan bölümleri hatırlatmayı yeterli buluyorum.
ZAFER BAYRAMI BULUŞMASINDAN VEDA AKŞAMINA
Veda toplantısından bir gün önce, yine Büyükelçilikte 30 Ağustos Zafer Bayramı resepsiyonu yapılmıştı. Böylece aynı mekân, peş peşe iki ayrı anlam taşıyan buluşmaya ev sahipliği yaptı. Birinde millî bayramımızın gururu, diğerinde görev dönemlerini tamamlayan diplomatlarımızla vedalaşmanın duygusu vardı.
Yurt dışında kutlanan millî bayramlar, burada yaşayan insanlarımız için ayrı bir önem taşır. Yaşadığımız ülkenin günlük hayatına katılırken, Türkiye ile bağımızı ortak bir hatıranın etrafında yeniden hissederiz. Büyükelçilikteki bayram buluşmalarının değerini de bu beraberlikte görüyorum.
Ardından gelen veda toplantısında ise aynı temsilin insan yüzü öne çıktı. Resmî ünvanlarıyla tanıdığımız diplomatlar, bu defa kendi çalışma dönemlerinin sonundaki duygularını ve değerlendirmelerini paylaştılar. Dört ismin birlikte vedalaşması, bu buluşmaya ayrıca dikkat çeken bir özellik kazandırdı.
Fotoğraflarda rezidansın bahçesini dolduran konukları, yan yana duran insanları ve konuşmaları izleyen yüzleri görüyorsunuz. Ben bu kareleri yalnızca bir davetin kalabalığını göstermek için değil, Hollanda’daki Türk toplumunun bu buluşmalarda görünen çeşitliliğini ve beraberliğini yansıtmak için de önemsiyorum.
Bayram resepsiyonu ile veda toplantısının art arda gelmesi, benim gözümde iki duyguyu birbirine bağladı: Temsil ettiğimiz ülkeye duyduğumuz bağlılık ve bu temsilde görev almış insanlara gösterdiğimiz vefa. Bir görev dönemi sona ererken ilişkiler, hatıralar ve tanışıklıklar da geride kalıyor. O akşamın fotoğrafları, bu hatıraların küçük bir bölümünü saklıyor.
KONUŞMALAR BİTTİ, VEDALAŞMALAR SOHBETLERLE SÜRDÜ
Rezidans bahçesinde sohbet eden konuklardan bir görünüm.
Konuşmaların ardından açık büfe ikramına geçildi. Rezidansın bahçesindeki buluşma, sohbetler ve kişisel vedalaşmalarla devam etti. Büyükelçi Fatma Ceren Yazgan, Amsterdam Başkonsolosu Mahmut Burak Ersoy, Deventer Başkonsolosu Büyükelçi Hakkı Emre Yunt ve Rotterdam Başkonsolosu Sevgi Kısacık, davetlilerle tek tek sohbet ederek vedalaştılar.
Konuşmalarda dile getirilen dostluklar, teşekkürler ve iyi dilekler, bu kez yüz yüze yapılan sohbetlerde karşılığını buldu. Dört diplomatın ortak vedasından geriye, yürütülen çalışmaların yanında, görev yerleri değişse de sürmesi dilenen insan ilişkileri kaldı.
Bu veda akşamını yazarken dört diplomatımızın isimlerini birlikte kayda geçirmek istiyorum: Lahey Büyükelçimiz Fatma Ceren Yazgan, Rotterdam Başkonsolosumuz Sevgi Kısacık, Amsterdam Başkonsolosumuz Mahmut Burak Ersoy ve Deventer Başkonsolosumuz Hakkı Emre Yunt. Her birinin Hollanda’da geçirdiği süre farklıydı. Ortak noktaları ise Türkiye’yi temsil ederken burada bir çalışma dönemi ve insanlarla ilişkiler bırakmış olmalarıydı.
Yazgan’ı bu haberin merkezine yerleştirdim; çünkü kendisi hakkında daha önce yazdığım üç dosya, Lahey’deki dönemine dönüp bakmamı sağlayan birikimi oluşturuyordu. İlk haftalardaki basın toplantısından yerel ziyaretlere, toplumla temaslarından görev devrine ilişkin düşüncelerine kadar izlediğim çizgiyi bu veda vesilesiyle bir araya getirdim.
Şahsım adına dördüne de emekleri için teşekkür ediyor, bundan sonraki görevlerinde ve hayatlarında başarılar diliyorum. Hollanda’da tanıdıkları insanların ve burada geçirdikleri günlerin, kendilerinde de güzel hatıralar bırakmasını temenni ediyorum.
Değerli Okurlarım, bu defa sizlere bir ayrılığı değil, aynı akşamda buluşan dört vedayı anlattım. Başlıktaki kucaklayış da, o dört vedaya eklemek istediğim samimi bir teşekkürdür.
Yolları açık olsun.
