Erdal Açık
Tüm Makaleleri
Yönetmen • Senarist • Yapımcı
1973 Mersin doğumlu Erdal Açık, medya kariyerine 1989 yılında gazetecilikle başladı. Günaydın ve Türkiye Gazeteleri’nde görev aldı. 1992 yılında radyo yayıncılığına başlayan Açık, çeşitli radyolarda yönetici ve program yapımcısı olarak çalıştı.
1994 yılında İzmir’e taşındı. 1996’da kendi medya şirketini kurarak televizyon programları, sosyal sorumluluk projeleri ve yayıncılık çalışmalarına imza attı. Aynı dönemde Günlük Gün Batımı Gazetesi, Haftalık Gün Işığı Gazetesi ve Aylık Mavi Ege Dergisini yayımladı.
2009 yılından itibaren sinema ve belgesel çalışmalarına ağırlık veren Açık; Bıçağın Keskin Yüzü, Son Kabadayı, Limon Çiçekleri – Acı Tatlı Hayatlar, Acı Tatlı Hayatlar – Babam ve Göç projelerinde senarist ve yönetmen olarak görev aldı. Dünden Bugüne Yörükler ve Diki Aynası – Yol Hikâyeleri gibi belgesel projelerine de imza attı.
2024 yılında yeniden Mersin’e dönen Erdal Açık, sinema, belgesel ve kültür projeleri hazırlamaya devam etmektedir. Son projesi Yaşayan Tarih Tarsus’ta yapımcı ve yönetmen olarak görev almaktadır.
Setin tozundan vizyonun duvarına
"..Sinemanın ekonomik bir tarafı var. Gişe de olacak, eğlence de olacak, seyirciyi salonlara çeken filmler de yapılacak. Ama!..."
Nereye baksanız bir efsane vardır
"..Biz hikâyeyi yaratmayız. Hikâyenin peşinden gideriz. Oyuncu aramayız. Çünkü bazen en gerçek oyuncu, yıllardır o sokakta yaşayan insandır..."
Mersin’in sokaklarında çocukluğumu aradım
Balık Pazarı’ndan Atatürk Parkı’na uzanan eski Mersin, yıkılan binaların arasında çocukluk hatıralarını yeniden canlandırıyor.
MUTLULUK BAŞKASININ PERDESİNİN ARDINDA DEĞİL
"..Bir zamanlar kendi hayatımıza bakarak yaşardık. Şimdi başkalarının hayatlarına bakarak kendi hayatımızı ölçüyoruz. Perdeler açıldı..."
80’LERE DÖNELİM… AMA FİLTREYLE DEĞİL!
"..Biz de geçmişten kalan güzel değerleri bugünün hayatına taşıyalım. Belki yıllar sonra çocuklarımız bugünün fotoğraflarına baktığında sadece nasıl göründüğümüzü değil, nasıl insanlar olduğumuzu da...
Ben çok büyük bir ailede büyüdüm…
"..Babam kanepenin köşesine oturur, eline çayını alırdı. Sonra dedesinden duyduğu hikâyeleri anlatmaya başlardı..."