"..Daha dün bu mesleğin kapısından içeri girmişsiniz, bugün kırk yıllık gazetecilere meslek öğretmeye kalkıyorsunuz.Teknolojiyi kullanmak başka, gazetecilik yapmak başka!.,."
Mersin'de, Tarsus'ta yeni bir tür türedi!
Adına gazeteci diyorlar.
Sosyal medyada aslan kesiliyor, belediye koridorlarında kaplan gibi dolaşıyorlar.
Ben bunlara “Sosyal Medya Tarzanları” diyorum!
Gazetecilikle ilişkileri ne kadar, tartışılır. Ama belediye kapılarındaki rahatlıkları, siyasetçilerle kurdukları yakınlık ve kendilerine biçtikleri roller gerçekten incelenmeye değer!
Öyle bir özgüvenleri var ki sanırsınız belediyeleri onlar yönetiyor.
Kimin başkanın yanında duracağına, kimin belediyeye girip çıkacağına, hangi gazetecinin makbul sayılacağına karar verme hevesindeler.
Yetmiyor!
Belediye başkanlarına yol haritası çizmeye, siyaset mühendisliği yapmaya kalkışıyorlar.
Peki, kim verdi size bu yetkiyi?
Gazetecilik mi?
Sosyal medya takipçi sayısı mı?
Yoksa belediye koridorlarında kurduğunuz ilişkiler mi?
Başkanlar, Siz Kiminle Yol Yürüyorsunuz?
İşin daha vahim tarafı, bazı belediye başkanlarının da bu Tarzanlara kapılarını ardına kadar açması!
Etraflarını öylesine kuşatıyorlar ki başkanlar zamanla halkın sesini değil, bu çevrelerin fısıltılarını duymaya başlıyor.
Eleştiren gazeteci düşman!
Soru soran gazeteci sakıncalı!
Alkışlayan, pohpohlayan, her yapılanı başarı diye pazarlayan ise baş tacı!
Kusura bakmayın beyler!
Belediye başkanlığı alkış korosu yönetme makamı değildir.
O koltuklar kimsenin babasının malı da değildir.
Halkın oyuyla gelinen makamlarda halka hesap verilir.
Gazetecinin görevi de o makamların kapısında nöbet tutmak değil, gerektiğinde o kapıyı çalıp hesap sormaktır!
Daha Dünkü Çocuklar Gazetecilik Öğretiyor!
Bir de bunların gazetecilik dersi vermeye kalkışmaları yok mu!
“Biz yeni nesil gazetecileriz!”
Öyle mi?
Peki, siz kimsiniz?
Daha dün bu mesleğin kapısından içeri girmişsiniz, bugün kırk yıllık gazetecilere meslek öğretmeye kalkıyorsunuz.
Teknolojiyi kullanmak başka, gazetecilik yapmak başka!
Elinde telefon tutan gazeteci, sosyal medyada bağıran kanaat önderi, belediye başkanıyla fotoğraf çektiren de basın mensubu olmuyor.
Gazetecilik takipçi sayısıyla değil, omurgayla yapılır!
Biz bu mesleği belediye koridorlarında öğrenmedik.
Haberin peşinde koşarak, bedel ödeyerek, gerektiğinde mahkeme kapılarında, cezaevi duvarlarının ardında öğrendik.
Bizim kuşağımız için gazetecilik bir geçim kapısından önce bir onur meselesiydi.
Bugün de öyle!
Hacı Hacıyı Mekke'de Bulurmuş!
Eskilerin güzel bir sözü vardır:
“Hacı hacıyı Mekke'de, iboş iboşu tekkede bulur.”
Bazı ilişkileri gördükçe insanın aklına ister istemez bu söz geliyor.
Bir tarafta belediye imkânlarını kendi çevresinin çıkarlarına açtığı yönünde eleştirilen yönetim anlayışı...
Diğer tarafta gazetecilik kimliğiyle o çevrelerde nüfuz kazanmaya çalışanlar...
Ne güzel ortaklık değil mi?
Biri alkış bekliyor, diğeri yakınlık üzerinden güç devşirmeye çalışıyor.
Birinin eleştiriden rahatsız olduğu yerde öteki eleştireni susturmaya hevesleniyor.
İşte asıl tehlike burada başlıyor!
Çünkü gazetecilikle siyaset arasındaki mesafe ortadan kalktığında, kamu yararı da giderek görünmez hâle gelir.
Boynuz Kulağı Geçmiş de Hangi Marifette?
Şöyle piyasaya bakıyorum.
Yeni nesil gazetecilik diyenlerin hangi haberleriyle öne çıktığını merak ediyorum.
Hangi yolsuzluk iddiasının üzerine gitmişler?
Hangi kamu zararını ortaya çıkarmışlar?
Hangi belediye başkanına zor bir soru sormuşlar?
Hangi yanlışın karşısında dimdik durmuşlar?
Yoksa bütün marifetleri sosyal medyada racon kesmek, belediye koridorlarında boy göstermek ve kendilerine alan açmak mı?
Boynuz kulağı geçmiş olabilir!
Ama mesele boynuzun büyüklüğü değil, hangi marifetle büyüdüğüdür!
Gazetecilikte büyümek başka, belediye gölgesinde büyümek başka!
Kamu Malı Kimsenin Ganimeti Değildir!
Buradan açıkça söylüyorum.
Mersin'in de Tarsus'un da belediyeleri kimsenin özel mülkü değildir.
Belediyenin bütçesi halkın parasıdır.
İhalesi, reklamı, tanıtımı, hizmet alımı, bütün harcamaları kamu denetimine açıktır.
Gazeteci olduğunu söyleyen bir kişinin belediyeyle ticari ilişki kurması tek başına suç değildir. Ancak bu ilişkiler gazetecilik bağımsızlığını gölgeliyorsa, kamu kaynaklarının dağıtımında kayırmacılık iddiaları doğuruyorsa, işte orada sorulacak çok soru vardır.
Kim kime hangi işi vermiş?
Hangi hizmetin karşılığında ne ödenmiş?
Kim hangi yetkiyle belediye yönetimine yön vermeye kalkışmış?
Bunların hesabı sorulmalıdır.
İddialar varsa belgeleriyle araştırılmalı, sorumluluk tespit edilirse gereği yapılmalıdır.
Hiç kimse gazeteci kimliğini kamu kaynakları üzerinde ayrıcalık elde etmenin kalkanı hâline getiremez!
Hırsızlığın Partisi, Yolsuzluğun Rengi Olmaz!
Benim için mesele son derece açıktır.
Kim yaparsa yapsın, hangi partiden olursa olsun, hangi belediyenin kapısında durursa dursun...
Kamu malına el uzatanın siyasi kimliğine bakılmaz.
Yolsuzluk varsa üzerine gidilir.
Usulsüzlük varsa ortaya çıkarılır.
Haksız kazanç varsa hesabı sorulur.
Hırsız hırsızdır!
Ne siyasi rozet onu temize çıkarır ne gazeteci kartı dokunulmaz kılar!
Ancak kimin suçlu olduğuna sosyal medya mahkemeleri değil, deliller ve bağımsız yargı karar verir.
Son Sözüm Hem Başkanlara Hem Tarzanlara!
Sayın belediye başkanları!
Etrafınızdaki alkışçı kalabalığa değil, halkın sesine kulak verin.
Size sürekli güzelleme yapanlardan çok, yanlışınızı yüzünüze söyleyenlere değer verin.
Unutmayın!
Sizi eleştiren gazeteci değil, gerçeği sizden saklayan çevreler siyasi geleceğinize zarar verir.
Ve siz, sosyal medya Tarzanları!
Gazetecilik kimsenin elinde sallayacağı bir sopa değildir.
Belediye kapılarında edinilen yakınlıkla gazetecilik itibarı satın alınmaz.
Bugün kendinizi dokunulmaz sanabilirsiniz.
Ama ne makamlar kalıcıdır ne de o makamların gölgesinde kurulan saltanatlar!
Ben yıllardır bu kentte gazetecilik yapıyorum.
Çok başkan gördüm.
Çok güçlü olduğunu sananlar gördüm.
Çok alkışçı, çok fırsatçı, çok da kendini vazgeçilmez sanan gördüm.
Geldiler, geçtiler.
Geriye yalnızca yaptıkları ve bıraktıkları izler kaldı.
Şimdi ben de herkes gibi bekliyorum.
Varsa usulsüzlüklerin ortaya çıkarılmasını, varsa kamu zararının hesabının sorulmasını...
Devletin denetim kurumlarının ve yargının görevini eksiksiz yapmasını...
Çünkü bu kent sahipsiz değil!
Ve unutmayın beyler...
Orman sizin olabilir, ağaçlara tırmanmayı da iyi biliyor olabilirsiniz!
Ama bu kentin gazeteciliği sizin Tarzanlığınıza teslim olacak kadar sahipsiz değil!
Kalın sağlıcakla...
